تحلیل دلبستگی مکانی در شهر تبریز با بکارگیری مقیاس شهرهای هوشمند در دوران بیماری کوید 19

نوع مقاله : پژوهشی - کاربردی

نویسنده

ستادیار گروه معماری و شهرسازی، عضو باشگاه نخبگان و پژوهشگران جوان، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

چکیده

استفاده از فناوریهای جدید در شهر هوشمند در فضاهای شهری روز به روز بیشتر می شود. با اینکه بیشتر این فناوریها به عنوان نشانه ای از پیشرفت در زندگی و روشی برای راحتی زندگی در شهرها مورد پذیرش و ستایش قرار گرفته اند، ولی عده ای هم ادعا می کنند که آنها شاهد تغییرات مختل کننده زندگی در شهر مورد علاقه خود هستند. بنابراین در پیاده سازی شهر هوشمند باید نظرات شهروندان و دغدغه های آنها در نظر گرفته شوند. هدف این مقاله، بررسی نقش انواع مختلف دلبستگی مکانی - عاطفی ای است که ساکنان شهر تبریز در رابطه با پیش‌بینی پذیرش فناوریهای شهرهای هوشمند دارند. پژوهش حاضر بصورت توصیفی - تحلیلی و پیمایشی است. جامعه آماری جمعیت شهر تبریز که برابر ۱۵۹۳۳۷۳ نفر می باشد، حجم نمونه از طریق فرمول کوکران برابر 384 نفر بدست آمد پایایی سوالات با آلفای کرونباخ برابر 88/0 شد، برای تحلیل از نرم افزار SPSS ، Amos و Mplus استفاده شد. یافته ها نشان داد اﺑﻌﺎد فناوریهای نظارتی روزانه، فناوریهای توانمند ساز، فناوریهای نظارت بر Covid-19 و دلبستگی فعال ﺑﺎ ﺿﺮﻳﺐ ﺗﺄﺛﻴﺮ412/0 ، 385/0 ، 316/0 و 301/0 بیشترین اثرات را بر دلبستگی مکانی با فناوریهای شهر هوشمند داشته است و کمترین تاثیرگذاری مربوط به دلبستگی مکانی سنتی با ارزش 191/0- می باشد. در نتیجه هر چقدر کیفیت فناوری های نظارتی (سلامتی) و توانمندسازی، فناوری نظارت بر Covid-19 ارتقا داده شود، به همان نسبت نیز میزان دلبستگی در شهر تبریز بهبود خواهد یافت.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Analysis of place attachment in the city of Tabriz by using the scale of smart cities during the Covid-19 disease

نویسنده [English]

  • Ali Zeynali Azim
1-Assistant Professor of Architecture & Urban Planning, Young Researchers and Elite Club, Tabriz Branch, Islamic Azad University, Tabriz, Iran.
چکیده [English]

The use of new technologies in the smart city in urban spaces is increasing day by day. Although most of these technologies have been hailed as a sign of progress in life and a way to make life easier in cities, some claim that they are witnessing disruptive changes in life in their favorite city. Therefore, in implementing the smart city, the opinions of citizens and their concerns should be taken into account. The purpose of this article is to investigate the role of different types of spatial-emotional attachment that residents of Tabriz have in relation to predicting the adoption of smart city technologies. The present research is descriptive-analytical and survey. The statistical population of the population of Tabriz, which is equal to 1,593,373 people, the sample size was 384 people through Cochran's formula. The reliability of the questions with Cronbach's alpha was 0.88. SPSS, Amos and Mplus software were used for analysis. Findings showed that daily surveillance technologies, empowerment technologies, Covid-19 monitoring technologies and active attachment of 0.412, 0.385, 0.316 and 0.301 had the most effects on spatial attachment with smart city technologies. And the least impact is related to traditional spatial attachment with a value of -0.191. As a result, the more the quality of monitoring technologies (health) and empowerment, Covid-19 monitoring technology is upgraded, the more the level of attachment in the city of Tabriz will improve.

کلیدواژه‌ها [English]

  • "
  • Place attachment,"
  • ,"
  • Smart City"
  • Covid-19"
  • , "
  • Tabriz City"